Łysienie bliznowaciejące

Czym jest łysienie bliznowaciejące?

Łysienie bliznowaciejące to zespół chorób zaburzających rozwój skóry, którego konsekwencją jest trwała i nieodwracalna utrata włosów. W wyniku choroby mieszki włosowe zostają zastąpione tkanką łączną włóknistą, przez co niemożliwa jest ich regeneracja. Jest to rzadka choroba, na którą statystycznie zapada 3% populacji z których większością są kobiety.

Objawy

Pierwsze objawy łysienia bliznowaciejącego nie różnią się zbytnio od innych rodzajów łysienia, jednak w miarę postępu choroby można zauważyć nowe symptomy. Najczęściej towarzyszącymi pojawianiu się łysych, rozrastających się placów na głowie są dolegliwości takie, jak: swędzenie, pieczenie, ból, zaczerwienienie skóry głowy, puchnięcie oraz łuszcząca się skóra. W przypadku łysienia towarzyszącemu zmianom nowotworowym w organizmie, w ranach na głowie mogą pojawić się komórki nowotworowe.

Przyczyny łysienia bliznowaciejącego

Istnieje wiele przyczyn prowadzących do powstania tego typu patologii. Do urazów, które mogą się do tego przyczynić, zaliczają się:

  • oparzenia ogniem
  • oparzenia chemiczne
  • rany i otarcia naskórka
  • odmrożenie
  • napromieniowanie

Łysienie bliznowaciejące może również powstać w skutek przebycia miejscowych infekcji wirusowych, bakteryjnych, grzybicznych i pierwotniaczych. Choroby tego typu sprzyjają powstawaniu stanu zapalnego, który opanowuje mieszki włosowe. W naturalnym procesie organizmu, którego celem jest wyleczenie stanu zapalnego i ran, wytwarzają się komórki i substancje walczące z zakażeniem, jednak w procesie leczenia uszkadzane zostają także i zdrowe tkanki. Powstała w takim procesie blizna uniemożliwia regenerację włosów, powodując nieodwracalne łysienie.

Czytaj też: Portal Dermatologiczny – wszystko o chorobach skóry

Łysienie bliznowaciejące towarzyszy również w wadach ogólnorozwojowych, do których zaliczyć można rozszczep kręgosłupa, wodogłowie czy zajęczą wargę. Jest również dziedziczna, a na jej występowanie ma wpływ wiele czynników genetycznych, wśród których można wymienić między innymi:

  • nietrzymanie barwnika
  • pęcherzowe oddzielanie się naskórka
  • wrodzony niedorozwój skóry
  • choroba Dariera
  • genodermatozy

Leczenie łysienia bliznowaciejącego

Patologia ta należy do chorób nieodwracalnych. Dotąd nie udało się stworzyć leku, który zapobiegałby wypadaniu włosów. W takim przypadku przeprowadza się jednak leczenie, które ma spowalniać a nawet zatrzymywać rozwój choroby, niestety nie istnieje możliwość, by gołe miejsca ponownie obrosły włosami.

Leczenie farmakologiczne skupia się na zahamowaniu postępowania choroby i usunięciu przyczyn jej powstawania. W tym celu stosuje się środki antygrzybiczne, antybiotyki  i środki przeciwzapalne.

Chirurgiczne leczenie łysienia bliznowaciejącego polega na usunięciu tkanki pokrytej bliznami i zaciągnięciu na ubytek skóry zdrowej. Możliwe jest również przeprowadzenie przeszczepu skóry lub włosów, który skutecznie pomaga wypełnić powstałe w procesie choroby łyse placki. Podjęcie tego sposobu leczenia jest możliwe, jeśli powierzchnia zabliźnionej tkanki nie przekracza 30% owłosionej powierzchni głowy. Przy większym zabliźnieniu wydłuża się pobyt pacjenta w szpitalu i możliwe komplikacje po przeprowadzeniu zabiegu, dlatego nie rekomenduje się go, choć możliwe jest przeprowadzenie zabiegu i w takiej sytuacji. Leczenie chirurgiczne nie daje jednak pewności, że nawet po przeszczepie objawy chorobowe nie wystąpią ponownie.



Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *